Δεν χρειάζεται να τον αγγίξεις. Δεν χρειάζεται καν να τον βλέπεις.
Ο κρύσταλλος ζει. Και ψιθυρίζει.
Όταν φεύγεις από το δωμάτιο, εκείνος παραμένει. Σαν φύλακας.
Όχι σιωπηλός. Μα εύλαλος σε μια γλώσσα που δεν χρειάζεται λέξεις.
"Είμαι εδώ. Κρατώ τον χώρο για σένα."
Όταν εσύ αναρωτιέσαι πού πήγε η δύναμή σου, εκείνος την κρατά ασφαλή.
Όταν ξεχνάς ποια είσαι, σου θυμίζει με μία ανεπαίσθητη δόνηση.
Σαν χτύπος καρδιάς, αόρατος αλλά σταθερός
"Δεν είσαι μόνη."
Οι κρύσταλλοι έχουν παλμό. Είναι αρχαίοι δάσκαλοι. Μάρτυρες της γης.
Και δεν ήρθαν για να διακοσμούν, μα για να συνοδεύουν.
Να στηρίζουν. Να ακούνε. Να εξισορροπούν.
"Σε νιώθω, ακόμα κι όταν δεν μιλάς."
Κάθε φορά που περνάς δίπλα του και δεν τον κοιτάς, εκείνος σε κοιτά.
Αν μπορούσε να σου μιλήσει με λέξεις, θα έλεγε:
"Ηρέμησε. Είσαι φως.
Ταξιδεύεις αλλά δεν χάνεσαι.
Ό,τι σε βαραίνει, μπορεί να λυθεί.
Είμαι εδώ. Κρυσταλλικός σύμμαχος. Αθόρυβος θεραπευτής.*"
Η επαφή με τον κρύσταλλο δεν είναι απλώς σωματική. Είναι συνειδητή.
Δεν χρειάζεται τελετουργία. Χρειάζεται παρουσία.
Και αν κάποια μέρα, χαμηλώσεις τον νου και υψώσεις την καρδιά,
θα τον ακούσεις.
Όχι με τα αυτιά.
Με ενθύμηση!!!💗
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου